fbpx
Strona głównaPolecamyAkademia nawożeniaNawożenie pszenżyta jesienią

Nawożenie pszenżyta jesienią

Nawożenie pszenżyta jesienią. Prawidłowo rozwinięte jesienią pszenżyto wykształca 3–5 liści, jest to też odpowiednia faza na dokarmianie dolistne zboża.

Pszenżyto w przeliczeniu na 1 t ziarna pobiera przeciętnie z gleby: 27 kg azotu (N), 11 kg fosforu (P2O5), 25 kg potasu (K2O), 3 kg magnezu (MgO) i 2,5 kg siarki (S), poza tym wapń i mikroelementy. Dolistnie można dokarmiać zboże, gdy pszenżyto wejdzie w fazę 3-5 liści, zwykle w trzeciej dekadzie października.

Odmiany o krótszej słomie bądź skrócone regulatorami wzrostu (retardantami) wykazują nieco mniejsze potrzeby pokarmowe, zwłaszcza pod względem potasu i azotu. Dawki azotu i siarki ustala się z reguły na podstawie wymagań pokarmowych roślin, przedplonu oraz wyglądu roślin w trakcie ich wegetacji, choć można też w oparciu o wyniki analiz glebowych. Natomiast dawki fosforu, potasu i magnezu powinny być ustalane głównie na podstawie zasobności gleby.

Nie przesadzaj jesienią z dawką azotu

Dobrze odżywione i prawidłowo rozwinięte jesienią pszenżyto (3–5 liści) programuje w tej fazie przyszłoroczny plon (elementy kłosa), wykorzystując do jego tworzenia niezbędne dawki azotu i innych składników. Niemniej jesienią potrzebuje niewiele azotu, zaledwie 20-25 kg/ha N. Stąd zazwyczaj wystarcza azot zawarty w glebie i nawozach wieloskładnikowych.

Zboża pobierają  większe ilości składników, dopiero od fazy 3 liści, wcześniej wystarcza azot zgromadzony w ziarniaku. Stąd po przedplonach liściastych (ziemniaki, rzepak, bobowate) nie ma na ogół potrzeby jesiennego stosowania azotu.

Natomiast w gorszych stanowiskach (po zbożach) wskazany jest wysiew do 40 kg/ha N na słomę, przed jej wymieszaniem z glebą lub przyoraniem. Poza tym przy widocznych objawach jego niedoboru w trakcie jesiennej wegetacji (jasnozielona barwa starszych liści), należy wysiać 40-60 kg/ha saletry amonowej lub (w okresie posusznym) zastosować dolistnie mocznik. Wówczas najlepiej z dodatkiem nawozu z podwyższoną zawartością fosforu oraz siarczan magnezu i niektóre mikroelementy, głównie miedź, mangan (na glebach o pH powyżej 6,5) i molibden (o pH poniżej 6,5), ewentualnie także cynk.

Dawki P, K i Mg ustalaj na podstawie zasobności gleby

Nawozy fosforow-potasowe stosunkowo słabo przemieszczają się w glebie, dlatego powinny być wymieszane z nią agregatem lub przykryte orką siewną. Ich głębsze umieszczenie w glebie (w 8-15 cm warstwie) wpływa korzystnie na rozrost systemu korzeniowego, co w okresach posusznych zapewnia lepsze zaopatrzenie w pokarmy i wodę. Dawki nawozów P, K i Mg powinny być ustalane na podstawie zasobności gleby oraz prognozowanych plonów. Jako optymalną pod pszenżyto, można przyjąć zasobność gleby na poziomie 12-15 mg P2O5, 15-18 mg K2O i 4-7 mg Mg w 100 g gleby. Na glebach lżejszych oraz niższych prognozowanych plonach, przyjmuje się niższe wartości w podanych zakresach.

Uzyskanie pożądanej zasobności gleby, pozwala na stosowanie dawek składników na poziomie podanych wcześniej wymagań pokarmowych pszenżyta. Przy mniejszej zasobności należy stosować większe dawki, by w kolejnych latach doprowadzić glebę do pożądanej zasobności. Z kolei przy większej zasobności, można zmniejszyć dawki, poniżej wymagań pokarmowych, a nawet  zrezygnować z ich stosowania, na ogół bez uszczerbku dla plonu roślin. Często spotykany niedobór magnezu w glebie, może być uzupełniany poprzez wapnowanie wapnem magnezowym lub stosowanie kizerytu, siarczanu magnezu, nawozu Mag-Sul, a także wielu nawozów wieloskładnikowych.

Dokarmianie Mg i S

W większości z nich (również w superfosfacie pojedynczym) znajduje się także siarka, której często brakuje w naszych glebach i roślinach. Niemniej podstawowa dawka siarki i magnezu (przeciętnie 2/3) powinny być wnoszone w okresie wiosennym, zwłaszcza na lżejszych glebach.

Dolistnie można dokarmiać, gdy pszenżyto wejdzie w fazę 3-5 liści, zwykle w trzeciej dekadzie października. W przeliczeniu na 1 ha można zalecić jesienią do 30 g Cu, 120 g Mn, 5 g Mo i 50 g Zn. Z kolei mocznik w stężeniu do 20 proc., jednowodny siarczan magnezu do 3, zaś 7-wodny do 5 proc.

Wymagania pszenżyta

Pszenżyto ozime wykazuje pośrednie wymagania glebowe, klimatyczne i pokarmowe, pomiędzy ozimymi formami żyta i pszenicy. Spośród zbóż z reguły najlepiej plonuje na kompleksie żytnim bardzo dobrym i dobrym, klas bonitacyjnych od IIIa do IVb. Jako optymalny odczyn, można przyjąć pH w zakresie 5,6- 6,5, a więc lekko-kwaśny. W tym przedziale pH są też  dobrze przyswajane składniki pokarmowe. Bywają jednak wyraźne różnice pomiędzy odmianami,  pod względem wymagań glebowych, a także terminu siewu, zimotrwałości, wysokości roślin i związanej z tym celowości ich skracania oraz odporności na patogeny chorób grzybowych.

Stąd przed wyborem konkretnej odmiany, należy się dokładnie zapoznać z ich charakterystyką i wybrać najlepszą dla swego rejonu i gospodarstwa. Pod względem wymagań pokarmowych, czyli ilości pobranych składników w przeliczeniu na jednostkę plonu, nie ma na ogół większych różnic pomiędzy podstawowymi zbożami.

ZOSTAW KOMENTARZ

Twój adres e-mail nie zostanie opublikowany, podajesz go wyłącznie do wiadomości redakcji. Nie udostępnimy go osobom trzecim. Nie wysyłamy spamu.
Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem*.
Proszę podać swoje imię tutaj
Proszę wpisać swój komentarz!

Polityka Prywatności

NAJNOWSZE WIADOMOŚCI

Wydawnictwo PLANTPRESS poleca

INNE ARTYKUŁY AUTORA




ARTYKUŁY POWIĄZANE (TAG)

NAJNOWSZE KOMENTARZE

Newsletter

Zapisz się do Rolniczego Newslettera WRP.pl, aby otrzymywać informacje o tym co aktualnie najważniejsze w krajowym i zagranicznym rolnictwie.