Przed siewem kukurydzy warto stosować nawozy wieloskładnikowe, dedykowane specjalnie do uprawy tej rośliny. Zwierają one nie tylko odpowiednio dobrane dawki fosforu i potasu, ale również azotu, wapnia czy siarki. Z nawozów azotowych w uprawie kukurydzy dobrze sprawdzają się nawozy wolnodziałające – mocznik, saletra amonowa.
Kukurydza ze względu na znaczną tolerancją na odczyn gleby może być uprawiana na glebach lekko kwaśnych, obojętnych i zasadowych, przy pH w zakresie od 5 do 7,5. Jednak najwyższe plony ziarna uzyskuje się na glebach o odczynie obojętnym. Na glebach o niskich wartościach pH zalecane jest ich wapnowanie, które najczęściej przeprowadza się w odstępach 3 – 4 letnich. W miarę potrzeby w uprawie kukurydzy można stosować wapnowanie interwencyjne, np. z wykorzystaniem wapna kredowego, a na glebach o niskiej zasobności w magnez – nawozu wapniowo-magnezowego.
Kukurydza wykazuje duże potrzeby pokarmowe w stosunku do potasu, a także azotu i fosforu. Najintensywniejsze pobieranie potasu przypada na okres kwitnienia kukurydzy, po czym stopniowo maleje. Kukurydza wykazuje mniejsze zapotrzebowanie na fosfor niż na azot i potas. Efektywność pobierania fosforu przez rośliny w dużym stopniu zależy od warunków termicznych, przy czym pobieranie tego składnika zachodzi w temperaturach wyższych niż 12ºC. W uprawie kukurydzy nawozy fosforowe i potasowe można aplikować jesienią, na przykład w postaci superfosfatu i wysokoprocentowej soli potasowej (60%). Przed siewem kukurydzy warto jest stosować nawozy wieloskładnikowe, dedykowane specjalnie do uprawy tej rośliny, zawierające nie tylko odpowiednio dobrane dawki fosforu i potasu, ale również azotu, wapnia czy siarki.
W uprawie kukurydzy najbardziej plonotwórczym składnikiem nawozowym jest azot, jednak nawożenie tym makroskładnikiem należy dostosować do aktualnych potrzeb pokarmowych rośliny, gdyż jego nadmiar prowadzi do opóźnienia wytwarzania i dojrzewania kolb. Intensywne pobieranie tego składnika rozpoczyna się na kilka dni przed kwitnieniem wiech i wzrasta aż do okresu dojrzewania. W okresie od kwitnienia do pełnej dojrzałości kukurydza pobiera ponad połowę azotu. Pobieranie azotu, podobnie jak w przypadku fosforu, zależy od temperatury. W temperaturze poniżej 5ºC ulega wyraźnemu ograniczeniu, wzrastając przy temperaturze powyżej 15ºC.
Z nawozów azotowych w uprawie kukurydzy dobrze sprawdzają się nawozy wolnodziałające (mocznik, saletra amonowa), dzięki którym rośliny mają dostęp do azotu przez cały okres wegetacji. W przypadku gleb o odczynie zasadowym źródłem azotu może być nawóz fizjologicznie kwaśny (siarczan amonu). Podział dawki azotu zależy przede wszystkim od rodzaju gleby. Na glebach o dobrze rozwiniętym kompleksie sorpcyjnym aplikacja tego makroskładnika zalecana jest w całości przed siewem roślin. W przypadku gleb lżejszych dobrze jest stosować od 30 do 50% całkowitej dawki azotu przed siewem roślin, a pozostałą część tego składnika pokarmowego pogłównie do momentu osiągnięcia przez rośliny wysokości umożliwiającej jeszcze wykonanie zabiegu nawożenia.
W uprawie kukurydzy z makroelementów ważną rolę odgrywa także odpowiednie zaopatrzenie roślin w magnez, wapń i siarkę. Jest to niezwykle ważne w uprawie kukurydzy w monokulturze, bowiem każdego roku rośliny wynoszą z plonem duże ilości składników pokarmowych.
