Wanad zwiększa plon korzeni buraka cukrowego, ziarna kukurydzy, ziarna owsa, ziarna i słomy gorczycy, słomy lnu oraz owoców pomidora. Zwiększa też plonowanie roślin bobowatych. Poprawia zwartość białka oraz smak.
Wanad zwiększa plonowanie roślin bobowatych, tj. grochu, łubinu żółtego, seradeli i koniczyny czerwonej. Wpływa na proces wiązania azotu atmosferycznego, w tym na możliwość zastępowania molibdenu. Wpływa również korzystnie na plonowanie innych gatunków roślin.
Wanad wpływa także na poprawę parametrów jakościowych roślin, w tym między innymi na zwiększenie zawartości azotu i białka u roślin bobowatych, białka w ziarnie kukurydzy, witaminy C i karotenu w owocach oraz węglowodanów w owocach winorośli.
Pierwiastek ten poprawia również smak i parametry technologiczne owoców winorośli, a także wpływa na zwiększenie wytrzymałości i giętkości włókien lnu. Korzystny wpływ wanadu stwierdza się również w przypadku zawartości chlorofilu w roślinach, co przyczynia się do zwiększenia intensywności procesu fotosyntezy (np. u buraka cukrowego). Wykazano także wpływ tego pierwiastka na niewielki wzrost zawartości fosforu, potasu i wapnia w roślinach.
Zawartość wanadu w roślinach jest stosunkowo niska, zawierając się w przedziale od 0,1 do 4 mg/kg. Zależy ona od gatunku, wieku i części rośliny, a także od zawartości przyswajalnych form tego pierwiastka w glebie.
Rośliny bobowate zawierają więcej wanadu niż zboża i trawy. Korzystnie na pobieranie wanadu wpływa selen, podczas gdy wapń hamuje jego pobieranie przez rośliny. Z kolei na glebach o niskiej zawartości przyswajalnego molibdenu w roślinach nawożonych wanadem obserwuje się wzrost zawartości molibdenu. Natomiast aplikacja wanadu przy wyższych zawartościach molibdenu w glebie obniża zawartość tego pierwiastka w roślinie.
A jak pobierany jest wanad? Pierwiastek ten pobierany jest zarówno przez system korzeniowy, jak i liście. W roślinach rozmieszczenie wanadu nie jest równomierne. U pszenicy, rzepaku, owsa i gorczycy wyższe zawartości tego pierwiastka występują w słomie niż w ziarnie. Z kolei u buraka cukrowego i ziemniaka większe ilości tego pierwiastka występują w częściach nadziemnych niż w korzeniach czy kłębach.
