Plon rzepaku kształtuje się już w okresie jesiennym, ale ostatecznie na uzyskany plon wpływa w dużym stopniu wiosenna dawka azotu.
Plon rzepaku kształtuje się już w okresie jesiennym bowiem w fazie 8 liści tworzą się w kątach rozety liściowej zawiązki przyszłych pędów bocznych i pąków kwiatowych. Jednak to wiosenna dawka nawożenia azotem w dużej mierze decyduje o plonie rzepaku.
Istotny jest także jej racjonalny podział w okresie wegetacyjnym rzepaku, jak też wnoszony dodatkowo magnez i siarka oraz niektóre mikroelementy. Sporadycznie także fosfor i potas, a niekiedy nawet wapń.
Udział w spotkaniu jest bardzo prosty:
• w środę 31.01.2024 r. o godzinie 17:55, tuż przez rozpoczęciem wydarzenia kliknąć w załączony link:
https://plantpress.clickmeeting.com/wiosenne-nawozenie-rzepaku-gdzie-szukac-oszczednosci-
• wystarczy podać swoje imię oraz adres e-mail i dołączyć do spotkania,
• można łączyć się z komputera, tabletu czy smartfona,
• do webinarium można dołączyć w każdym momencie także w trakcie jego trwania.
Dołącz do tego wydarzenia na FB, a w momencie jego rozpoczęcia otrzymasz powiadomienie – WEZMĘ UDZIAŁ
Nawozy PK mogą być wnoszone wczesną wiosną
Nawozy fosforowe i potasowe powinny być wysiane w całości jesienią pod orkę siewną. W przypadku, gdy ich nie zastosowano w tym terminie lub w niedostatecznej ilości, należy je wnieść jak najwcześniej wiosną.
Wskazany jest wówczas odpowiedni nawóz wieloskładnikowy zawierający N, P, K, Mg i S. Z wymienionych składników w najmniejszym stopniu zostanie pobrany fosfor, bowiem przemieszcza się dość trudno w profilu glebowym i nie zawsze dochodzi do strefy korzeniowej.
Należy wówczas wybrać nawóz zawierający jak największy udział fosforu rozpuszczalnego w wodzie, z grupy Nitrofosek, np. Fosforan amonu (Polidap) lub YaraMila NPK, ale też innych. W przypadku gleb kwaśnych (pH poniżej 5,5) celowy byłby pogłówny wysiew w styczniu lub lutym kredy (400-600 kg/ha).
Ważna jest zarówno ogólna dawka N, jak też jej racjonalny podział
W zależności od stanowiska oraz prognozowanych plonów, wiosenna dawka azotu powinna się kształtować w granicach 120-180 kg/ha N. Najlepiej ją wnieść w dwóch dawkach doglebowych (w proporcji 60+40 proc., np. 90+60 kg/ha N) oraz 2-3 dolistnych w postaci roztworu mocznika, z dodatkiem siarczanu magnezu i mikroelementów.
Pierwszą doglebową dawkę N należy wnieść w przed ruszeniem wiosennej wegetacji lub w momencie jej rozpoczęcia, zaś drugą po 2-3 tygodniach. Jednak w praktyce, w przypadku dłuższej suszy, wniesiony azot w II dawce nie zostanie w pełni wykorzystany. Stąd jako optymalna może się okazać zwiększona wczesnowiosenna, nawet do 120 kg/ha N.
W I dawce zalecić można w przeliczeniu na 1 ha do 200 kg siarczanu amonu (dostarczy 42 kg N i 48 kg S) + drugi nawóz spośród następujących: saletrzak magnezowy lub salmag (200 kg), saletra amonowa (160 kg), ewentualnie RSM (200 l) lub saletrosan (do 300 kg/ha).
Magnez i siarka na wiosnę
Asortyment proponowanych nawozów azotowych jest więc duży. Podczas wyboru konkretnego należy mieć na uwadze fakt, iż z saletrzakiem lub salmagiem wnoszony jest dodatkowo magnez.. Z kolei w RSM azot występuje w trzech formach, dostępnych w kolejnych okresach wegetacji.
Wysiew siarczanu amonu lub saletrosanu należy tłumaczyć faktem, iż oprócz azotu, zawierają one również niezbędną dla rzepaku siarkę. Ich wadą, zwłaszcza przy stosowaniu w większych ilościach, jest zakwaszający wpływ na glebę i niekorzystny na jej strukturę.
Jednym z lepszych nawozów pod rzepak jest kizeryt (w przeciętnej dawce 200 kg/ha), a także doglebowa forma siarczanu magnezu lub nawozu MagSul (w dawce do 250 kg/ha), z którymi wnoszona jest zarówno siarka, jak też pobierany przez tę roślinę w większych ilościach magnez.
Znaczącą dawkę poszczególnych składników można też wnieść dolistnie
W okresie wegetacji rzepaku, znaczącą dawkę N można też wnieść dolistnie. Roślina ta znosi dość wysokie stężenie mocznika w roztworze cieczy roboczej, tj. 12, a nawet 15 proc. (w niższych temperaturach 10-18 st. C). Niemniej w dwóch kolejnych opryskach, a zwłaszcza w fazie pąkowania, jego stężenie należy obniżyć do 8 proc.
Przy wyborze nawozu dolistnego należy zwracać uwagę na podwyższoną zawartość boru, molibdenu i manganu. Wskazany jest też dodatek do sporządzonego roztworu siarczanu magnezu, a niekiedy również fosforu (wczesną wiosną oraz w okresie pąkowania) i potasu (okres intensywnego przyrostu części nadziemnej).
Fosfor i magnez są słabo przyswajane z gleby w niższych temperaturach (poniżej 12 st. C), a takie notuje się wiosną. Dolistne dokarmianie rzepaku zaleca się w następujących terminach:
I – w pierwszym tygodniu ruszenia wiosennej wegetacji;
II – po 10 dniach od pierwszego oprysku;
III – w fazie zielonego, zwartego pąka.
Opryski najlepiej wykonywać w godzinach wieczornych, choć można też całodobowo w pochmurny i umiarkowanie ciepły dzień (do 18°C). Dokarmianie dolistne najlepiej połączyć ze stosowaniem śor (np. przeciwko czerni krzyżowych, chowaczom lub słodyszkowi).
