Żyzność gleby a plon ziemniaków

Ziemniaki do uzyskania wysokich plonów dobrej jakości wymagają gleb średnio zwięzłych zasobnych w niezbędne składniki mineralne i mikroelementy o pH 5,5-6,5. Jeszcze w latach 1970-1980 wielu naukowców w czasopismach naukowych i popularno naukowych oraz ówczesnych mediach informowało, że ziemniak jest rośliną wymagającą gleb lekkich i może być uprawiany na słabych glebach V i VI klasy bonitacyjnej, a najważniejszym czynnikiem plonotwórczym było nawożenie obornikiem najczęściej stosowane wiosną.

Gleby lekkie charakteryzują się dużą kwasowością, niską zawartością próchnicy i minerałów ilastych o małej zasobności w dostępne składniki mineralne i pojemności wodnej. W przypadku suszy w okresie wegetacji, która coraz częściej występuje na większości obszaru kraju dotkliwy brak wilgoci w glebie powoduje zahamowanie wzrostu i duży spadek plonów. W warunkach braku możliwości nawadniania na rozdrobnionych plantacjach nie ma możliwości ograniczenia wpływu tych czynników na plony ziemniaka i jakość bulw. Efektem tej wieloletniej propagandy były niskie przeciętne plony ziemniaków na dużej powierzchni uprawy ok. 2 ml ha, które wynosiły 16-20 t/ha. W krajach Zachodniej Europy plony ziemniaka były wówczas ponad 2 krotnie wyższe, ale tam ziemniaki nie są uprawiane na glebach lekkich, ponadto stosuje się częstą wymianę kwalifikowanych sadzeniaków i wysoki poziom agrotechniki. W ostatnich latach powierzchnia uprawy ziemniaka w Polsce wynosi ok. 500 tyś ha, a plony w zależności od przebiegu pogody i okresu suszy nadal wahają się w granicach od 17-21 t/ha. Zwiększenie żyzności gleby i zawartości próchnicy pozwoliłoby nawet przy stosunkowo niskim nawożeniu mineralnym większą stabilizacje plonów w poszczególnych latach i znaczący wzrost plonów ziemniaka w latach suchych.
Próchnica powstająca w glebie dzięki mineralizacji resztek pożniwnych, nawozów organicznych i naturalnych jest podstawowym źródłem składników mineralnych i mikroelementów do odżywiania roślin. Utrudnia wymywanie składników mineralnych i sprzyja rozwojowi wielu mikroorganizmów glebowych. Na glebach lekkich staje się lepiszczem do tworzenia agregatów z mineralną częścią gleby, a na glebach ciężkich powoduje rozluźnienie warstwy ornej i ułatwia rozwój i penetrację korzeni roślin w glebie. Próchnica jest także pożywką dla różnych bakterii, promieniowców, grzybów i dżdżownic, które przyspieszają rozkład wielu toksycznych związków w glebie. Po obumarciu tych drobnoustrojów powstające związki chemiczne biorą udział w przemianach chemicznych zwiększających w glebie zawartość azotu, fosforu i potasu – najważniejszych składników do odżywiania roślin.

Próchnica ogranicza wymywanie składników w glebie na wskutek opadów czy zastosowanego nawadniania i zwiększa pojemność sorpcyjną gleby. Utrzymuje przez dłuższy okres wodę z opadów w glebie umożliwiając lepsze odżywianie roślin i łatwiejsze pobieranie składników mineralnych przez system korzeniowy roślin. Ponadto gleby posiadające większej zawartość próchnicy szybciej ogrzewają się wiosną, co umożliwia wcześniejsze sadzenia ziemniaków, szybsze wschody wzrost i rozwój roślin, w wyniku tego uzyskuje się wyższe plony. Dlatego w regionach o niedostatecznej sumie opadów w okresie wegetacji na glebach o mniejszej zawartości próchnicy wskazany jest wysiew na przyoranie poplonów zielonych gorczycy, łubinu, peluszki, seradeli czy facelii oraz rozdrobnionej po kombajnie zbożowym słomy, jeśli nie jest potrzebna w gospodarstwie. Ponadto okresowe głęboszowanie gleby do głębokości 50-60 cm, jesienne przyorywanie obornika lub kompostu wpłynie na wzrost zawartości próchnicy na glebach lżejszych IV i V klasy bonitacyjnej, poprawi jej żyzność i zdolności magazynowania wody i pochodzących z rozkładu resztek pożniwnych, słomy, obornika czy poplonów zielonych – składników mineralnych.
Procesy te mogą ulec przyspieszeniu, jeśli zastosuje się jesienią przed orką na obornik czy rozdrobnione poplony zielone lub wiosną przed wiosenną uprawy gleby opryski doglebowe Użyźniaczem Glebowym UG Max w dawce 0,9 l/ha rozcieńczonym w 200-400 wody.

Użyźniacz Glebowy UG Max jest stymulatorem wspomagającym procesy biochemiczne w glebie. Sporządzony jest ze specjalnego kompostu posiadający szereg mikroorganizmów, które przyspieszają tworzenie próchnicy i regeneracje gleby. Gleba staje się żyźniejsza, poprawia się jej struktura, wchłanianie i magazynowanie wody oraz łatwość uprawy. Mikroorganizmy znajdujące się w tym roztworze przyspieszają rozkład resztek pożniwnych i poplonów, przywracają glebie strukturę gruzełkowatą, zwiększają wykorzystanie składników mineralnych z trudno rozpuszczalnych zasobów glebowych, przez co zmniejsza się zapotrzebowanie na nawozy oraz wpływają na wzrost plonów ziemniaka i poprawę jego jakości. Poprawa i wzbogacenie procesów biochemicznych w glebie pozwala na lepsze wykorzystanie składników z form niedostępnych szczególnie fosforu i z nawozów mineralnych. Gleba staje się żyźniejsza, poprawia się jej struktura, wchłanianie i zwiększa magazynowanie wody, co jest szczególnie istotne w przypadku występującej suszy na glebach lekkich. Użyźniacz Glebowy UG Max posiada także bakterie azotobakter wiążące wolny azot z powietrza, co dodatkowo zaopatruje glebę i rośliny w ten plonotwórczy składnik. Użyźniacz Glebowy UG Max zarejestrowany jest także do ekologicznej uprawy roślin polowych i warzyw. Stosowanie tego użyźniacza nie tylko pod ziemniaki pozwala na zmniejszenie nakładów na coraz to droższe nawozy mineralne. System korzeniowy roślin ma lepsze warunki rozwoju i większą możliwość penetracji w głębsze warstwy gleby po wodę i składniki pokarmowe.

Wyniki badań wpływu Użyźniacza Glebowego UG Max na plon ziemniaków i niektóre cechy jakościowe bulw w kolejnym artykule.