Żywe drożdże podnoszą strawność pasz

Drożdże (Sachraromyces cerevisiae), jednokomórkowe grzyby, od wieków odgrywały istotną rolę gospodarczą, dziś jednak należą do mikroorganizmów najczęściej eksploatowanych przez współczesny przemysł biotechnologiczny, biofarmaceutyczny, chemiczny, paszowy oraz rolno-spożywczy.

Od ponad wieku drożdże, jako produkt odpadowy w procesie warzenia piwa, znajdowały zastosowanie w żywieniu zwierząt gospodarskich. Początkowo stosowano drożdże piwne jako tzw. gęstwę. Z powodu jednak szybkiego psucia się surowca, zaprzestano ich stosowania w tej postaci. Dziś produkuje się drożdże piwne w postaci suchej, co umożliwia ich długie przechowywanie, wygodę w dozowaniu i skarmianiu, a przede wszystkim dostarczać zwierzętom hodowlanym cennych składników odżywczych. Wykorzystywane są głównie jako bogate źródło witamin z grupy B, niektórych biopierwiastków, enzymów, a przede wszystkim łatwo przyswajalnego białka, co ma istotne znaczenie wobec zakazu stosowania jako komponentu pasz, mączek pochodzenia zwierzęcego. Badania żywieniowe potwierdziły korzystny wpływ drożdży na florę przewodu pokarmowego, a także stymulację wzrostu i rozwoju młodych zwierząt oraz ich zdrowotność i produkcyjność.

Drożdże wykazują także działanie probiotyczne, poprzez hamowanie rozwoju patogenów, z którymi konkurują o dostęp składników pokarmowych. Oligosacharydy, takie jak mannany i beta-glukany, wyizolowane z ich ścian komórkowych, stanowią grupę związków o szerokim spektrum działania, nadającym drożdżom działanie prebiotyczne. Dzięki powiązaniu mannanów z związkami biologicznie czynnymi (np. lipidy, glikoproteiny, chityna), ściany komórkowe drożdży cechują się szczególnie stabilną i rozbudowaną strukturą o właściwościach silnie wiążących wodę oraz patogeny i toksyny. Łączą się one z cząsteczkami mannozy występującymi się w ścianach drożdży i zostają unieszkodliwione lub wydalone z kałem. Ogranicza to rozwój mikroorganizmów chorobotwórczych oraz zwiększa ilość pożądanych bakterii kwasu mlekowego. Dzięki obniżaniu odczynu pH przewodu pokarmowego, dodatkowo eliminowane są bakterie patogenne wrażliwe na niskie pH. Wpływają zatem pozytywnie na namnażanie się korzystnej mikroflory w jelitach i zapobiegają rozwojowi flory patogennej, odpowiedniej za powstawanie np. biegunek.

Coraz częściej dużo uwagi poświęca się właściwościom detoksykacyjnym drożdży. Wykazano bowiem, że preparaty drożdżowe mają silne właściwości unieszkodliwiania toksyn, w tym grzybowych. Drożdże zapobiegają wchłanianiu w jelicie cienkim metabolitów grzybów pleśniowych, głównie z rodziny Fusarium. Jednocześnie pobudzają układ odpornościowy, co ma szczególne znaczenie w przypadku żywienia zwierząt młodych. I tak, odtruwanie przy pomocy preparatów drożdżowych, jak wykazano doświadczalnie, trwa zaledwie kilkanaście minut, gdy przy zastosowaniu zeolitów lub glinokrzemianów, czas ten wydłuża się do kilkunastu godzin. Ponadto, do odtrucia takiej samej ilości toksyn grzybowych potrzeba 6-8 razy więcej zeolitów niż drożdży.

Drożdże dodawane do pasz mogą być w postaci granul lub proszku, najczęściej są to drobne kuleczki o średnicy 1-2 mm – otoczkowane – zalecane do wszystkich rodzajów pasz w tym granulowanych i premiksów. Dzięki otoczkowaniu są odporne na działanie wysokich temperatur występujących podczas granulacji. W żywieniu zwierząt, drożdże najczęściej są dodawane do mieszanek paszowych w ilości od 2 do 5%. Są szczególnie cennym dodatkiem w paszach dla młodych zwierząt. Ostatnio coraz częściej w handlu można spotkać się również z preparatami drożdżowymi wzbogaconymi w makroelementy i pierwiastki śladowe. Najnowszym produktem drożdżowym, który oferuje przemysł paszowy, to drożdże Phaffia wytwarzające astaksantynę (czerwony pigment), korzystnie oddziałującą na barwę żółtka jaja oraz mięso brojlerów.