Ziemniak należy do rodziny psiankowatych. Zwykle jedna roślina rozwija od 4 do 8 pędów bocznych. Liczba liści na pędach jest cechą odmianową. W momencie tworzenia pąków kwiatowych, w tym samym czasie pod powierzchnią gleby ma miejsce tuberyzacja. Inaczej mówiąc, tuberyzacja jest to proces powstawania i zawiązywania bulw. Na co zwrócić uwagę w tym ważnym okresie?
Gdy jest wysoki poziom azotu, to proces ten ulega zahamowaniu. Nadmiar azotu prowadzi także do wybujałej naci ziemniaczanej, a to powoduje, że wzrasta ryzyko porażenia przez zarazę ziemniaka. Tuberyzacji nie sprzyjają także długi dzień i wysokie temperatury powietrza.
Tuberyzacja a przebieg pogody
Tuberyzacja to krytyczna faza w rozwoju ziemniaka. W tym okresie roślina jest szczególnie wrażliwa na suszę. Niedobór wody prowadzi do zahamowania wzrostu bulw i obniżenia plonu. Susza niekorzystnie wpływa na ilość zawiązanych bulw oraz przyczynia się do istotnego zwiększenia liczby bulw porażonych parchem zwykłym ziemniaka.
Sucho i ciepło – zwiększa się ryzyko porażenia parchem
Największe prawdopodobieństwo porażenia bulw przez chorobę jaką jest parch zwykły ziemniaka jest podczas niskiej wilgotności powietrza ok. 6% oraz temperaturze gleby ok. 21oC. Do infekcji dochodzi, gdy na resztkach pożniwnych rozwijają się bakterie, które wnikają przez przetchlinki, aparaty szparkowe i niewykształconą młodą skórkę do środka ziemniaka. W miejscu tych infekcji, bulwa się broni i wytwarza dookoła tego miejsca warstwę ochronną korka.
Parch zwykły ziemniaka
Choroba ta początkowo objawia się w postaci małych, brązowych plamek na bulwach ziemniaka. Plamki te tworzą się dookoła przetchlinek. Później przekształcają się w różnej wielkości strupowate zgrubienia. Wyróżniamy trzy formy parcha. Formę płaską (parch powierzchniowy), wypukłą i wklęsłą. Większe narażenie parchem obserwuje się na glebach świeżo zwapnowanych oraz na rędzinach czyli glebach o naturalnie wysokim pH gleby.
Podczas tuberyzacji ważne są mikroelementy
Podczas procesu tuberyzacji powinniśmy podać roślinie mikroelementy, a w szczególności bor i mangan. Gdy zabraknie manganu, to spada zawartość skrobi. A gdy za mało podamy boru, to bulwy są drobne, spękane i mają ciemne plamy w miąższu. W obydwu przypadkach dochodzi do spadku plonu. Średnio na 10 t ziemniaka zapotrzebowanie na mangan wynosi około 70 g, a boru w ilości około 25 g.
