Kukurydza należy do roślin o dużych potrzebach pokarmowych, bowiem z plonem 1 tony ziarna z odpowiadającą mu ilością słomy pobiera z gleby średnio 29 kg N, 13 kg P2O5, 33 kg K2O, 9 kg MgO i 8 kg CaO. Ważne jest również prawidłowe zaopatrzenie roślin w mikroskładniki, takie jak cynk i bor oraz miedź, mangan, żelazo i molibden, które wpływają na stabilizację plonu kukurydzy.
W początkowym okresie wzrostu kukurydza pobiera niewielkie ilości składników pokarmowych, a zwiększenie ich pobierania rozpoczyna się w fazie 7 – 8 liści, wzrastając stopniowo w dalszych fazach rozwojowych.
Kiedy lepiej dzielić azot?
W przypadku azotu jego intensywne pobieranie przez kukurydzę rozpoczyna się kilka dni przed kwitnieniem i wzrasta do momentu dojrzewania roślin. Termin stosowania nawozów azotowych zależy między innymi od rodzaju gleby. W przypadku gleb o dobrze rozbudowanym kompleksie sorpcyjnym nawozy zalecane są do stosowania w całości przed siewem roślin, a na glebach lżejszych wskazany jest podział dawki azotu, z czego 30 – 50% dawki należy wnieść przed siewem kukurydzy, zaś pozostałą część od wschodów kukurydzy aż do momentu, w którym możliwe jest jeszcze nawożenie kukurydzy.
Nawożenie potasowe i fosforowe
Największe pobieranie potasu występuje w okresie kwitnienia kukurydzy, a w dalszych fazach rozwojowych jej zapotrzebowanie zmniejsza się. Ustalając dawki azotu i potasu należy uwzględnić rzeczywiste potrzeby pokarmowe rośliny, ponieważ zbyt wysokie nawożenie azotowe wiąże się z opóźnieniem wytwarzania i dojrzewania kolb, natomiast nadmierna aplikacja potasu może prowadzić do dużej kumulacji tego pierwiastka w paszy, co jest szczególnie niebezpieczne w przypadku uprawy kukurydzy na kiszonkę. Kukurydza wykazuje mniejsze zapotrzebowanie na fosfor w odniesieniu do jej zapotrzebowania na azot i potas. Dużą rolę w uprawie kukurydzy odgrywa również odpowiednie zaopatrzenie roślin w magnez i wapń. Kukurydza jest jedną z niewielu roślin, które pobierają więcej magnezu niż wapnia.
Mikroskładniki ważne w uprawie kukurydzy
W uprawie kukurydzy najważniejszym mikroelementem jest cynk, a w następnej kolejności bor, mangan, żelazo, miedź i molibden. W praktyce rolniczej w uprawie tej rośliny wskazane jest głównie odpowiednie zaopatrzenie roślin w cynk, a na glebach charakteryzujących się niską naturalną zasobnością w bor także w ten mikroskładnik. Pozostałe mikroelementy zalecane są w przypadku ich niskiej dostępności z gleby. Żelazo, miedź, mangan i cynk biorą udział w procesie fotosyntezy, z kolei mangan, miedź, cynk i molibden uczestniczą w gospodarce azotowej roślin, a cynk, mangan, miedź i bor wpływają na działanie hormonów roślinnych, natomiast żelazo, mangan, miedź i bor zwiększają odporność kukurydzy na choroby.
Cynk odgrywa ważną rolę już od początku wegetacji kukurydzy, gdyż wpływa na rozwój systemu korzeniowego. W związku z tym powinien być dostępny dla roślin we wczesnych fazach rozwojowych. Cynk stymuluje pobieranie azotu oraz wpływa na jego fizjologiczną aktywność, co skutkuje zwiększeniem liczby ziarniaków w kolbie. W późniejszych fazach rozwojowych cynk zwiększa wiązanie przez rośliny dwutlenku węgla, co w fazie nalewania ziarna zwiększa jego masę. Przedłuża także żywotności pyłku i chroni kukurydzę przed suszą oraz sprzyja regeneracji roślin po ustąpieniu warunków stresowych.
Bor wpływa na rozwój generatywny roślin oraz ilość zawiązywanych ziarniaków w kolbie. Warunkuje prawidłowe zapylenie i wypełnienie kolb ziarnem oraz zwiększa sztywność łodyg w efekcie oddziaływania na wiązanie wapnia w strukturach ścian komórkowych, co ogranicza wyleganie roślin i chroni je przed atakami ze strony szkodników. Miedź zwiększa efektywność pobranego przez rośliny azotu, przyspiesza termin zbioru roślin oraz poprawia wydajność i jakość ziarna. Mangan wpływa na prawidłowy rozwój systemu korzeniowego oraz na przebieg procesu fotosyntezy. Żelazo uczestniczy w procesie fotosyntezy i oddychania roślin, a molibden w metabolizmie azotowym oraz we wbudowywaniu fosforu w struktury organiczne oraz zwiększa zawartość białka w ziarniakach kukurydzy.
