Dokarmianie pozakorzeniowe rzepaku borem zalecane jest w formie minimum dwóch zabiegów prowadzonych poza fazą rozety również w fazie pąkowania. W plantacjach, gdzie rzepak nie rozpoczął jeszcze kwitnienia to już ostatni moment, aby podać bor.
W uprawie rzepaku już w okresie wiosennym niezwykle ważne jest optymalne zaopatrzenie roślin w mikroskładniki. Rzepak charakteryzuje się szczególną wrażliwością na niedobór boru. Większa ilość zabiegów dokarmiania pozakorzeniowego borem wynika z faktu, że pierwiastek ten bardzo słabo przemieszcza się w roślinach, stąd też musi być częściej dostarczany, aby pokryć ich aktualne potrzeby pokarmowe.
W uprawie rzepaku w zależności od dostępności boru z gleby i intensywności uprawy zalecane jest zastosowanie od 400 do 800 g boru na 1 ha. Należy pamiętać, że do wytworzenia 1 tony nasion z odpowiednią ilością słomy rzepak potrzebuje 60 g boru.
Aplikacja boru ma na celu wzmocnienie roślin oraz ich regenerację. Bor wpływa na budowę ścian komórkowych, ogranicza pękanie łodyg, które jest niekorzystne dla transportu składników pokarmowych w roślinie i może skutkować słabym odżywieniem rzepaku. Poza tym pojawiające się na łodygach pęknięcia mogą być miejscem wnikania do roślin chorobotwórczych patogenów.
Bor korzystnie oddziałuje na tworzenie łuszczyn i nasion. Poprawia również efektywność nawożenia rzepaku makroelementami (azotem, fosforem, potasem i magnezem) oraz korzystnie wpływa na gospodarkę wapniową w roślinie. Optymalne zaopatrzenie rzepaku w bor zwiększa odporność roślin na powstanie zgorzeli rdzenia korzeniowego oraz stożka wzrostu. Przy braku boru dochodzi między innymi do ograniczenia rozwoju części podziemnych rzepaku, prowadząc do występowania pustych przestrzeni w korzeniach roślin.
