Tobołki polne najczęściej występują w uprawach roślin okopowych, zbóż, kukurydzy oraz rzepaku, może pojawiać się również na ścierniskach i w roślinach warzywnych. Od niedawna trwają prace nad wykorzystaniem oleju z nasion tobołków do produkcji biopaliwa.
Tobołki polne (Thlaspi arvense), ang. Pennycress, field pennycress, potocznie: kaletki, szelestucha, szelestki, pieniążek polny. Rodzina: Brassicaceace (kapustowate, dawniej krzyżowe). Roślina roczna, jara lub ozima. Wschodzi od wiosną i jesienią, kwitnie od kwietnia do października. Rośnie na wysokość 10 – 50 cm. Rozmnaża się z nasion. Produktywność jednej rośliny to 500- 2 tys. nasion, które zachowują żywotność 10 do 30 lat. Gatunek może wydać 2-3 pokoleń w ciągu sezonu.
Występowanie i szkodliwość
Jest to chwast, który najczęściej występują w uprawach roślin okopowych, zbóż, kukurydzy oraz rzepaku, może pojawiać się również na ścierniskach i w roślinach warzywnych. Preferują głównie gleby gliniaste, ciężkie lub średnie, wilgotne, próchnicze, żyzne i bogate w związki wapnia.
Szkodliwość tego gatunku polega w głównej mierze na możliwości wydania kilku (2-3) pokoleń w ciągu sezonu. Ekonomiczny próg szkodliwości dla tego gatunku nie został opracowany ale przyjmuje się, że w większości upraw rolniczych wynosi od 50 do 75 roślin na 1 m2.
Czy wiesz, że
Tobołki polne to gatunek wskaźnikowy gleb zasobnych w węglan wapnia. Rośliny tobołków, po zgnieceniu i roztarciu w rękach, wydzielają charakterystyczny zapach, przypominający woń czosnku.
Tobołki polne są żywicielem i gospodarzem dla niektórych agrofagów chorobotwórczych, np. owadów, tj. śmietki kapuścianej i mszycy kapuścianej czy wywołujących choroby warzyw kapustnych i rzepaku (np. kiłę kapusty).
Od niedawna trwają prace nad wykorzystaniem oleju z nasion tobołków do produkcji biopaliwa. W medycynie tybetańskiej, nasiona tobołków wykorzystywane są do „zbijania gorączki”, gdyż jak uważają mnisi, roślina ta posiada „moc chłodzenia ciała”.
