Optymalny termin siewu rzepaku jarego przypada najczęściej na początek siewu jęczmienia jarego, a więc w zależności od regionu kraju i temperatury na końcu marca, względnie na początku kwietnia.
Za tak wczesnym terminem przemawia mała wrażliwość rzepaku jarego w fazie siewki na przymrozki dochodzące do -4 ºC oraz dość długi okres jarowizacji roślin, a także zwiększająca się w trakcie rozwoju roślin wrażliwość na okresowe niedobory wody glebowej.
Rzepak jary należy siać wcześnie, zaraz po ruszeniu wegetacji pszenicy, jednak nie wcześniej niż po ustaleniu się temperatur w wierzchniej warstwie gleby na poziomie 5 – 6ºC.
W przypadku przesiewów rzepaku ozimego formą jarą, siew należy wykonać po zniszczeniu roślin pozostałych po okresie zimowym za pomocą desykantów, względnie płytkich zabiegów mechanicznych.
Rzepak jary sieje się w podobnej ilości jak rzepak ozimy, co w przypadku mniejszych nasion rzepaku jarego daje o około 20% większe zagęszczenie roślin po wschodach. Siew wykonywany jest na małej głębokości. Podobnie jak w przypadku rzepaku ozimego ważne jest równomierne rozmieszczenie nasion w rzędzie. Rzepak jary można siać w rozstawie wąskorzędowej 12 – 15 cm lub zawężonej 20 – 25 cm, a w przypadku stanowisk o niższym poziomie kultury roli siew zalecany jest w rozstawie szerokorzędowej od 35 do 40 cm.
Zasiany wcześnie rzepak jary wschodzi po 10 – 14 dniach. Przed wschodami rzepaku, niezależnie od rozstawy rzędów, można niszczyć kiełkujące chwasty oraz zaskorupienie gleby. W obrębie chwastów dwuliściennych najbardziej szkodliwe dla rzepaku jarego są rumianowate, a z chwastów jednoliściennych najbardziej niepożądane są prosowate i życica.
W uprawie rzepaku jarego występują te same szkodniki co w uprawie rzepaku ozimego, jednakże groźne dla rzepaku jarego są zwłaszcza pchełki ziemne i gnatarz rzepakowiec. Niebezpieczny jest także słodyszek rzepakowy, gdyż rzepak jary stanowi żer dla ostatnich jego pokoleń. W mniejszym stopniu, niż rzepak ozimy, rzepak jary narażony jest na choroby, za wyjątkiem zgorzeli siewek.
