fbpx
Strona głównaUprawaRzepakPłodozmian w uprawie rzepaku. Jakie są najlepsze przedplony?

Płodozmian w uprawie rzepaku. Jakie są najlepsze przedplony? [video]

Rzepak jest bardzo wymagającą rośliną uprawną. O powodzeniu jego uprawy decyduje przede wszystkim poprawna i wykonana w odpowiednim terminie agrotechnika. Jednym z elementów agrotechniki jest  płodozmian. Rzepak z uwagi na wczesny siew jest wymagający pod względem przedplonu. Przedplon powinien wcześnie schodzić z pola, pozostawiając stanowisko czyste i zasobne w składniki pokarmowe.

Najlepszym przedplonem dla rzepaku ozimego są:

– bobowate drobnonasienne (lucerna, koniczyna),
– groch, łubin wąskolistny.

Dobrym przedplonem są również:
– wczesne ziemniaki,
– mieszanki pastewne jare i ozime.

Ze względów przyrodniczych i ekonomicznych rzepak ozimy powinien być uprawiany:
– po zbożach, na glebach o podobnych wymaganiach (jęczmień jary i ozimy, pszenica ozima czy pszenżyto ozime).

Ze względu na późne dojrzewanie niewskazanym przedplonem są:
– formy jare pszenicy i pszenżyta,
– owies i żyto ze względu na uprawę na słabych glebach.

stotnym elementem agrotechniki, który zapewnia uzyskanie możliwie dużych i wiernych plonów jest również następstwo roślin. Dzięki odpowiednio dobranemu następstwu roślin można pośrednio eliminować lub ograniczać zagrożenia ze strony szkodliwych chwastów, chorób i szkodników. Poprawne następstwo roślin powinno zapewnić ochronę bioróżnorodności, a także równowagę biodynamiczną agrosystemu. Wszystkie te wymagania spełnia płodozmian o możliwie dużej liczbie uprawianych gatunków i odmian różniących się formą biologiczną (jare, ozime), długością okresu wegetacji, rozwojem systemu korzeniowego, biomasą nadziemną i architekturą łanu oraz wrażliwością na atak agrofagów.

Dobrze ułożony płodozmian powinien zapewnić jak najlepsze warunki do wzrostu i rozwoju roślin. Jednocześnie powinien gwarantować utrzymanie żyzności gleby przynajmniej na tym samym poziomie. Rzepak jest konstruktywnym elementem zmianowania, znacząco zwiększającym wartość płodozmianu. Udział rzepaku w strukturze zasiewów nie powinien przekraczać 25 proc. Nadmierny udział rzepaku w zmianowaniu znacznie pogarsza warunki fitosanitarne, zwiększa się bowiem liczebność szkodników (chowacza brukwiaczka, słodyszka rzepakowego, pryszczarka kapustnika, ślimaków), a także wzrasta występowanie chorób (zgnilizny twardzikowej, suchej zgnilizny kapustnych, werticiliozy).

Ponadto częste występowanie rzepaku w rotacji zmianowania sprzyja namnażaniu się mątwika burakowego, a na glebach ciężkich i mokrych bardzo wyraźnie wzrasta wtedy porażenie roślin przez sprawcę kiły kapusty. Zdecydowana większość chorób rzepaku rozwija się w resztkach pożniwnych i jest przez nie przenoszona. Ponadto częsta uprawa rzepaku na tym samym polu prowadzi do kompensacji i pojawiania się uciążliwych chwastów, głównie rumianowatych, miotły zbożowej i przytulii czepnej, wykazujących cechy oporności na herbicydy. Zbyt duży udział rzepaku w zmianowaniu obniża plon nasion oraz jakość surowca, czego przyczyną są masowo występujące samosiewy tego gatunku, które nadmiernie zagęszczają łan oraz zwiększają skłonność roślin do wylegania.
Przerwa w uprawie na tym samym polu powinna wynosić 3–4 lata. W sytuacji wystąpienia kiły kapusty przerwa w uprawie rzepaku na tym samym polu powinna wynosić 7–9 lat.

Źródło: akademiarzepaku.pl

ZOSTAW KOMENTARZ

Twój adres e-mail nie zostanie opublikowany, podajesz go wyłącznie do wiadomości redakcji. Nie udostępnimy go osobom trzecim. Nie wysyłamy spamu.
Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem*.
Proszę podać swoje imię tutaj
Proszę wpisać swój komentarz!

Polityka Prywatności

NAJNOWSZE WIADOMOŚCI

Wydawnictwo PLANTPRESS poleca

INNE ARTYKUŁY AUTORA




ARTYKUŁY POWIĄZANE (TAG)

NAJNOWSZE KOMENTARZE

Newsletter

Zapisz się do Rolniczego Newslettera WRP.pl, aby otrzymywać informacje o tym co aktualnie najważniejsze w krajowym i zagranicznym rolnictwie.