Papryka stożkowa – nowe możliwości

Papryka stożkowa jest gatunkiem cieszącym się coraz większym zainteresowaniem. Ten rodzaj papryki uprawia się – jak na razie – tylko w rejonie Igołomi i nie ma niebezpieczeństwa nadprodukcji w ujęciu krajowym, a dodatkowo pojawiła się możliwość eksportu do naszych południowych sąsiadów. Producenci poszukując nowych możliwości zbytu, kierują się rosnącymi potrzebami konsumentów, a Ci coraz częściej wybierają paprykę stożkową doceniając jej wyjątkowe walory.

Papryka stożkowa zwana rożkiem, uprawiana jest głównie w Małopolsce, w okolicach Igołomi, stąd też nazwa tego typu papryk znanych jako papryki igołomskie”. To, co je wyróżnia to charakterystyczny, stożkowaty kształt owoców – o masie owoców od 100 g do nawet 150 g (w przypadku najnowszych odmian). Kolor owoców jest najczęściej mleczno-żółty, wybarwia się w końcowej fazie wzrostu na kolor ciemno czerwony. Rośliny są niskie, o zwartym pokroju liści, dzięki czemu doskonale pasują do uprawy w tunelach lub w odkrytym gruncie. Uprawa w niskich tunelach igołomskich związana jest z trudnymi warunkami produkcji, spowodowanymi niskimi temperaturami na początku uprawy oraz wysokimi podczas lata. W związku w tym, odmiany papryki stożkowej muszą być odporne na stresowe warunki w trakcie całego sezonu. Ważną zaletą, którą charakteryzują się najlepsze odmiany jest silny system korzeniowy, który pozwala na stabilną i bezpieczną uprawę przez cały sezon wegetacji.
Najbardziej popularnym sposobem uprawy jest produkcja w przestawnych tunelach foliowych typu “igołomskiego” o wysokości ok. 140 cm. Przy tej metodzie uprawy nasiona wysiewa się w połowie lutego, a sadzenie odbywa się w drugiej połowie kwietnia. Zbiory, w zależności od odmiany, zaczynają się na początku lipca. W niskich tunelach stosuje się 4 rzędy i zagęszczenie 4 rośliny/m2. Rośliny prowadzi się przy rozciągniętych sznurkach, jednak pielęgnacja roślin ogranicza się tylko do usunięcia pierwszych zawiązków. Zaletą uprawy w przenośnych tunelach jest możliwość zmianowania w kolejnych latach, przez co zmniejsza się ryzyko występowania chorób związanych z uprawą w monokulturze.
Coraz bardziej popularnym sposobem uprawy jest uprawa papryki stożkowej w odkrytym gruncie. Sadzenie roślin prosto do gruntu odbywa się po majowych przymrozkach, około 15 maja. Produkcja rozsady trwa 8-9 tygodni. Przy nasadzeniach w odkrytym gruncie stosuje się zagęszczenie do 5-6 roślin na 1 m2. Plonem z takich upraw zainteresowane są szczególnie zakłady przemysłowe, gdyż papryka jest doskonałym składnikiem mrożonych mieszanek warzywnych. Przy wyborze odmiany należy wziąć pod uwagę siłę wzrostu, tylko odmiany o silnym wigorze i niskim pokroju będą dobrze plonowały i dawały wysokiej jakości owoce.
Zbiór odbywa się, gdy owoce mają żółty kolor, są jędrne i błyszczące. Końcową fazą dojrzałości jest kolor czerwony, jednak w Polsce producenci nie czekają tak długo ze zbiorem. Ważną zaletą odmiany, na którą zwracają uwagę producenci, jest łatwość odrywania się owoców podczas zbiorów, dzięki czemu owoce zbiera się szybciej. Paprykę stożkową pakowaną w worki po 5 kg, najczęściej sprzedaje się poprzez hurtownie i giełdy.
Owoce papryki stosuje się do tradycyjnych sałatek, gdzie dzięki soczystej strukturze oraz grubym chrupkim ściankom stanowią bardzo ważne uzupełnienie dla innych warzyw. Kolejnym ciekawym sposobem kulinarnego zastosowania papryki to wypełnianie wnętrza różnego rodzaju farszem. Ten sposób spożywania papryki jest bardzo popularny na Węgrzech i Słowacji. Odmiany stożkowe szczególnie nadają się do faszerowania, ponieważ wewnątrz owoców jest mało nasion, a komory są duże.
Papryka stożkowa jest gatunkiem cieszącym się coraz większym zainteresowaniem. Jednym z powodów jest niewielka konkurencja na rynku krajowym. Ten rodzaj papryki uprawia się – jak na razie – tylko w rejonie Igołomi i nie ma niebezpieczeństwa nadprodukcji w ujęciu krajowym, a dodatkowo pojawiła się możliwość eksportu do naszych południowych sąsiadów. Producenci poszukując nowych możliwości zbytu, kierują się rosnącymi potrzebami konsumentów, a Ci coraz częściej wybierają paprykę stożkową doceniając jej wyjątkowe walory. Dodatkowym sposobem na zwiększenie opłacalności produkcji papryki jest jej uprawa w odkrytym gruncie. Zmniejszone koszty na powierzchnie uprawy, w porównaniu do produkcji tunelowej, pozwalają wygenerować dodatkowy zysk. W tym przypadku ważny jest jednak odpowiedni dobór odmiany o mocnym systemie korzeniowym i silnym wigorze, dający duży plon wysokiej jakości owoców.
W minionym sezonie producenci spod Igołomi uprawiali w większych nasadzeniach odmianę Dimentio, która jako lider w segmencie papryki stożkowej w Europie, jest nową ofertą dla polskich producentów. Jedną z najważniejszych cech odmiany Dimentio, na którą zwracali uwagę producenci, jest silny wigor i mocny system korzeniowy, przez co bardzo dobrze sprawdza się w mało zasobnych glebach oraz uprawach w monokulturze. Kilkuletnie doświadczenia uprawy tej odmiany w Polsce, wskazują również na bardzo dobre rezultaty plonowania, a w szczególności na wysoką ilość owoców o bardzo dobrej jakości (plon handlowy). Wiązanie owoców przebiega prawidłowo przez cały okres produkcji, również w okresie wiosennych spadków temperatur oraz upalnego lata. Niski pokrój rośliny oraz równomierne rozmieszczenie owoców na roślinie ułatwia produkcję w niskich tunelach oraz w polu. Owoce o masie 140-150 g, wybarwiają się na kolor mleczno-żółty, charakteryzują się grubą ścianką oraz brakiem tendencji do suchej zgnilizny wierzchołkowej. Niektórzy producenci, poszukujący wyróżniających się produktów, uprawiali również odmianę Pirouet o owocach przebarwiających się w fazie dojrzałości na wyjątkowy, pomarańczowy kolor. Owoce, nieco mniejsze od odmiany Dimentio, o masie 130-140 g, charakteryzują się grubą ścianką oraz typowym dla tego segmentu stożkowym kształtem. Pokrój rośliny oraz siła wzrostu zbliżona do odmiany Dimentio zapewniła wysoki plon handlowy owoców.