Tego typu mieszanki wygrywają na ogół konkurencję z mieszankami międzygatunkowymi zbóż, głównie ze względu na mniejsze dawki azotu. Poza tym udział bogatych w białko nasion lub zielonki roślin strączkowych, zwiększa ich wartość paszową i zmniejsza koszty produkcji zwierzęcej.
Spośród mieszanek zbożowo-strączkowych, na gleby lżejsze polecić można owies z grochem, przy czym na zielonkę groch pastewny, czyli peluszkę. Z kolei na gleby zwięźlejsze, zasadny jest zestaw: jęczmień + groch, bądź jęczmień + owies + groch, ewentualnie (na zielonkę) groch można zastąpić wyką siewną. Na gleby najsłabsze (V i VI klasa bonitacyjna) ze strączkowych można polecić łubin żółty, ewentualnie seradelę (jako wsiewkę w żyto) lub mieszankę wyki ozimej z żytem, wysianej jesienią.
Zasiewy mieszane tych gatunków plonują wierniej od czystych siewów komponentów mieszanki. Przede wszystkim lepiej wykorzystują składniki mineralne i wodę z gleby, co wynika z różnic w rozwoju ich systemu korzeniowego. Zboża lepiej penetrują wierzchnią warstwę gleby, podczas gdy strączkowe sięgają głębiej. Poza tym obydwa komponenty mają różne okresy krytyczne, związane z zapotrzebowaniem na wodę i składniki pokarmowe, dzięki czemu są bardziej tolerancyjne na mozaikowatość gleb i przebieg pogody. Innym atutem jest ich korzystny wpływ na żyzność i stan fitosanitarny gleb, a więc wartość stanowiska dla roślin następczych. Mieszanki są też mniej podatne na zachwaszczenie oraz porażenie przez choroby i szkodniki, co zmniejsza nakłady na ŚOR i nawożenie, zwłaszcza azotem. Wprawdzie jak wspomniano, można je uprawiać w różnych warunkach glebowych, jednak na glebach najlepszych (z uwagi na większą podatność na wyleganie) oraz najsłabszych (V i VI klasy) mogą być zawodne.
Uprawa i dawki nawozów pod mieszanki są podobne jak pod zboża jare, z wyjątkiem N. W lepszych stanowiskach można całkowicie zrezygnować z azotu, zaś w słabszych wysiać przedsiewnie lub pogłównie do 50 kg/ha N. Po ich zbiorze pozostaje w resztkach pożniwnych do 70 kg N/ha, dla roślin następczych, co przy obecnych cenach nawozów, daje znaczne oszczędności. Nawozy P, K i Mg zaleca się jesienią pod orkę zimową lub wiosną pod kultywator, bądź agregat, umieszczając je na głębokości 8-15 cm. Dawki należy ustalać na podstawie zasobności gleby. Mieszanki są w niewielkim stopniu porażane przez choroby i szkodniki, dlatego zbędne jest stosowanie fungi- i insektycydów. Przy ustalaniu komponentów ważny jest dobór gatunków i odmian o zbliżonej wysokości i terminie dojrzewania. Przy uprawie na nasiona, bardziej przydatne są jęczmień i groch. Owies jest wyższy i dojrzewa później, ale jest z kolei bardziej odporny na wyleganie. Można go polecić w mieszance z wyką jarą, ewentualnie wykę jarą z gorczycą białą, jako roślinę podporową dla wiotkich łodyg wyki.
Wysiew mieszanek powinien być wczesny, kiedy tylko warunki wodne pozwolą na doprawienie gleby i w miarę wczesny zasiew, zwłaszcza na lżejszych glebach. Opóźnienie siewu obniża plony nasion obydwu komponentów, szczególnie w warunkach suchej wiosny. Ilość wysiewu ustala się oddzielnie dla każdego komponenta, w gorszych warunkach glebowych, opóźnionym terminie i niekorzystnym przebiegu pogody, podane w tabeli normy wysiewu, należałoby zwiększyć, zaś w dobrych zmniejszyć o 5-10 proc. Głębokość siewu powinna wynosić 3-4 cm na glebach zwięźlejszych i 4-5 cm na lżejszych, zaś rozstawa rzędów, jak przy siewie zbóż, a więc co 12-15 cm. Pielęgnacja herbicydowa mieszanek jest niemożliwa z uwagi na brak zalecanych preparatów. Przy opóźnionych wschodach, chwasty należy zwalczać mechanicznie poprzez bronowanie, pierwszy raz przed wschodami oraz ponownie w okresie gdy zboża wejdą w fazę krzewienia, zaś strączkowe osiągną wysokość 5 cm. Bronowanie powinno być prowadzone w poprzek lub w ukośnie do rzędów. Przy uprawie na nasiona, mieszankę należy zebrać kombajnem, po dojrzeniu nasion w strąkach, by nie dopuścić do ich samo osypywania.
