Żyto odznacza się najmniejszą ze zbóż wrażliwością na fosfor, potas i mikroelementy. W uprawie żyta po zbożach należy zastosować azot przedsiewnie.
W uprawie żyta na stanowiskach o co najmniej średniej zasobności w fosfor i potas wskazane jest utrzymanie zrównoważonego bilansu tych składników w glebie i w plonie.
Żyto uprawiane na kompleksie żytnim bardzo dobrym dając plon na poziomie 4 t/ha wymaga dostarczenia 44 kg P2O5/ha i 88 kg K2O/ha. W przypadku uprawy tej rośliny na glebach kompleksów słabszych, na których realne do uzyskania plony kształtują się na poziomie 2,7 – 3 t/ha dawki nawozów wynoszą 30 kg P2O5/ha i 60 kg K2O/ha.
Przy uprawie żyta na stanowiskach o niskiej zasobności w fosfor i potas dawki tych składników nawozowych powinny być zwiększone i na słabszych glebach kompleksów żytnich powinny wynosić 30 kg P2O5/ha i 20 kg K2O/ha. Ważną rolę odgrywa również wniesienie magnezu w uprawie żyta na glebach kompleksu 6 i 7.
Nawożenie fosforowe i potasowe może być wniesione w postaci nawozów pojedynczych, względnie wieloskładnikowych, pod warunkiem doboru proporcji składników nawozowych w zastosowanym nawozie do aktualnych potrzeb uwzględniających zasobność gleby i potrzeby pokarmowe żyta.
W uprawie żyta na kompleksach 4 i 5 fosfor i potas można wnosić w całości przedsiewnie. Natomiast w uprawie rośliny na kompleksach słabszych nawożenie fosforowe i potasowe należy podzielić na dwie równe części, z czego pierwszą dawkę należy zastosować przedsiewnie, a drugą w czasie ruszenia wiosennej wegetacji.
Żyto należy do roślin dobrze wykorzystujących azot glebowy mineralizowany wiosną, a także azot pochodzący z resztek pożniwnych. W celu uzyskania plonu ziarna na poziomie 4 t/ha po przedplonach niezbożowych wskazane jest jednorazowe zastosowanie od 30 do 40 kg N/ha w okresie wznowienia wegetacji. W uprawie żyta po zbożach należy zastosować azot przedsiewnie w dawce od 20 do 25 kg/ha. Azot ten przyspieszy rozkład ścierniska i umożliwi rozkrzewienie żyta.
W przypadku wiosennej aplikacji azotu w ilości 60 – 80 kg/ha należy go zastosować w dwu dawkach, z czego 60% w czasie wznowienia wegetacji, a 40% w fazie wydłużania trzeciego międzywęźla.
Zastosowanie azotu w ilości większej niż 80 – 90 kg/ha wpływa jeszcze na zwiększenie plonu ziarna, jednak takie nawożenie charakteryzuje się małą efektywnością. W uprawie żyta na glebach charakteryzujących się dużą przepuszczalnością dobrze jest aplikować amonową lub amidową formę azotu, gdyż stosowanie azotu w formie saletrzanej może doprowadzić do dużych strat tego składnika w efekcie jego wymywania.
