Wysoka wartość stanowiska dla roślin jarych, a często także dla pszenicy ozimej po zbiorze buraków wzrasta, jeśli przyorane zostały liście. Plon liści, a tym samym ich wartość nawozowa jest wyższa, jeśli buraki były uprawiane w lepszych warunkach glebowych i klimatycznych (wysokie i równomiernie rozłożone opady w okresie wegetacyjnym), dobrze zaopatrzone w azot i inne składniki, jak też wolne od chorób (zwłaszcza chwościka) i szkodników.
W aktualnie uprawianych odmianach buraka, wskaźnik ulistnienia (stosunek masy liści do masy korzeni) wynosi przeciętnie 0,6 czyli 60 proc. w stosunku do masy korzeni. Oznacza to, że przy plonie korzeni w wysokości 60-80 t/ha pozostaje na polu 36-48 t świeżej masy liści (6-8 t suchej masy).
Biorąc pod uwagę plon suchej masy liści i podaną w tabeli zawartość poszczególnych składników, wnosimy do gleby (po ich mineralizacji): 165-220 kg N; 35-46 kg P2O5; 212-283 kg K2O; 75-100 kg CaO; 45-60 kg MgO i 12-16 kg Na2O, zaś z mikroelementów: 180-240 g B; 51-68 g Cu; 228-304 g Zn; 588-784 g Mn; 1440-1920 g Fe i 3,3-4,4 g Mo. Są to znaczne ilości, często na poziomie lub powyżej średniej dawki obornika. Buraki zbierane są u nas przeciętnie w październiku, zaś pocięte w trakcie zbioru liście przyorywane lub mieszane z glebą w listopadzie.
Nie zaleca się ich zbyt głęboko przyorywać (do 15-18 cm, płycej na zwięźlejszych glebach), by nie tworzyć warunków beztlenowych sprzyjających zakiszaniu. Niemniej nawet przy głębiej wykonywanych orkach razówkach – na 20-25 cm, odkładane skiby powodują wniesienie liści w całą warstwę profilu glebowego, co nie powinno zakłócać kiełkowania nasion i wegetacji młodych siewek roślin następczych.
W stanowisku po burakach bywa często wysiewana późną jesienią pszenica ozima, zaleca się też przewódkowe odmiany pszenic jarych, lub wiosną rośliny jare, w tym kukurydzę. Ryzykowna jest natomiast uprawa jęczmienia browarnego, ze względu na możliwy nadmiar azotu w późnym okresie jego wegetacji, co skutkuje nadmierną zawartością niepożądanego białka w ziarnie.
Mineralizacja i uwalnianie składników pokarmowych z przyoranych liści, zależy w dużym stopniu od przebiegu temperatury i odbywa się zwykle w maju i czerwcu. Wówczas rośliny następcze wykorzystują w znacznej ilości te składniki, przy czym w większym stopniu o dłuższym okresie wegetacji np. kukurydza.
Przyjmuje się, iż azot z liści buraka wykorzystywany jest w znacznie większym stopniu niż z obornika, zaś w mniejszym (średnio o 40 proc.), niż z nawozów mineralnych, podczas gdy fosfor i potas w podobnym stopniu z liści buraka i nawozów mineralnych. Przyorane liście zwiększają też zawartość związków próchnicznych w glebie, co korzystnie wpływa na jej właściwości fizyczne, chemiczne i biologiczne, a w konsekwencji żyzność i urodzajność gleb.
