Pszenica wymaga zbilansowanego nawożenia wszystkimi niezbędnymi składnikami pokarmowymi, co nie tylko determinuje jej odpowiedni wzrost i rozwój, ale również jest jednym z głównych czynników ograniczających rozwój infekcji chorobowych, co w znacznym stopniu może ograniczyć stosowanie chemicznej ochrony roślin. Dobre rezultaty nawozowe daje aplikacja nawozów wieloskładnikowych, które zapewniają roślinom źródło makroskładników w proporcjach dostosowanych do potrzeb pokarmowych roślin oraz zapobiegają ewentualnemu jednostronnemu nawożeniu.
Fosfor dla rozwoju systemu korzeniowego
Optymalne zaopatrzenie roślin w fosfor wpływa na lepszy rozwój systemu korzeniowego oraz zwiększa tolerancję roślin na niekorzystne warunki glebowo-klimatyczne i patogeny. Potas z kolei uczestniczy w regulacji gospodarki wodnej, wpływając na turgor komórek i wiązek przewodzących oraz w procesie otwierania i zamykania aparatów szparkowych, zapobiegając nadmiernemu wyparowywaniu wody z roślin. Zwiększa również odporność roślin na stresy, a wpływając na lepszy rozwój tkanek mechanicznych poprawia odporność zbóż na wyleganie.
Wapń – bariera dla patogenów
W okresie wiosennym istotne znaczenie odgrywa aplikacja wapnia, gdyż pierwiastek ten pełni funkcję strukturalną, wchodząc w skład ścian komórkowych oraz wpływa na przepuszczalność błon, umożliwiając transport składników odżywczych, a także sprzyja ukorzenianiu roślin i stanowi barierę dla patogenów oraz zwiększa sztywność roślin i uodparnia je na wyleganie. Z kolei siarka poprawia efektywność wykorzystania azotu i fosforu z nawozów oraz korzystnie wpływa na optymalną zawartość potasu w roślinach. Współdziała z azotem w budowaniu systemu odporności roślin na czynniki stresowe. W okresie wiosennym ważnym składnikiem nawozowym stabilizujący plon roślin jest również magnez. Pszenica mimo, że potrzebuje niewielkich ilości magnezu, jest szczególnie wrażliwa na niedobory tego składnika pokarmowego.
Minimum dwie dawki azotu
W okresie wiosennym pszenicę nawozi się minimum dwiema dawkami azotu. Efektywność trzeciej dawki azotu jest tym większa im są korzystniejsze warunki wodne w glebie. Głównym zadaniem startowej dawki azotu jest pobudzenie roślin do krzewienia, a w przypadku ich uszkodzeń do regeneracji oraz dostarczenie takiej ilości azotu, aby pszenica ozima mogła wytworzyć odpowiednią ilość źdźbeł kłosonośnych. Dlatego też w łanach rzadkich zaleca się aplikację wyższej dawki azotu. Z kolei w przypadku łanów gęstych azot stosowany jest w celu bieżącego odżywiania źdźbeł, które powstały w okresie jesiennym. W łanach tych zalecane jest wniesienie niższej dawki tego składnika pokarmowego.
Umiarkowany nadmiar azotu nie zaszkodzi
W uprawie pszenicy ozimej wskazany jest pewien nadmiar azotu w glebie w odniesieniu do jej potrzeb, który powinien być tym większy im rośliny mają słabiej rozwinięty, względnie uszkodzony po okresie zimowym system korzeniowy. Nadmiar azotu należy również zastosować w sytuacji występowania chłodnej wiosny oraz przy dużej ilości wody w glebie, ponieważ przy tej samej ilości azotu w glebach gromadzących większe ilości wody dochodzi do rozcieńczenie tego składnika i automatycznie rośliny pobierają mniejsze ilości azotu z roztworu glebowego, co może nie w pełni zaspokoić ich potrzeby pokarmowe.
Zadbaj o mikroskładniki
Spośród mikroskładników w uprawie pszenicy dużą rolę odgrywa miedź, mangan i cynk, przy czym pszenica jest szczególnie wrażliwa na niedobory miedzi. Optymalne zaopatrzenie pszenicy w miedź stymuluje krzewienie oraz wpływa na zwiększenie wytwarzania kłosków. Pierwiastek ten zwiększa również odporność roślin na ataki ze strony patogenów i uczestniczy w mechanizmach odpornościowych na choroby. Miedź poprzez oddziaływanie na metabolizm błon komórkowych i ich przepuszczalność reguluje gospodarkę wodną roślin i poprawia efektywność nawożenia azotowego.
Dobre nawożenie to kompleksowe nawożenie
Prawidłowo prowadzona strategia wiosennego nawożenia pszenicy powinna skupiać się nie tylko na optymalnym zaopatrzeniu roślin w podstawowe makroelementy, takie jak azot, fosfor, potas i wapń, ale również powinna uwzględniać aplikację magnezu i siarki, pierwiastków zwiększających efektywność wykorzystania azotu przez rośliny.
