Rzepak jest szczególnie wrażliwy na niedobór boru. W uprawie rzepaku ozimego zaleca się aplikację boru jesienią i wiosną.
Dokarmianie roślin rzepaku borem zalecane jest w formie dwóch zabiegów prowadzonych w fazie rozety oraz w fazie pąkowania. Dwukrotne przeprowadzenie zabiegu dokarmiania ma istotne znaczenie w przypadku boru, bowiem pierwiastek ten bardzo słabo przemieszcza się w roślinie.
Do wytworzenia 1 tony nasion z odpowiednią ilością słomy rzepak potrzebuje 60 g boru. W uprawie rzepaku zalecana dawka boru na jeden zabieg dokarmiania pozakorzeniowego wynosi około 0,5 kg na 1 ha.
W okresie wiosennym aplikacja bor ma na celu wzmocnienie roślin oraz ich regenerację po trudnych warunkach panujących zimą. Bor odpowiada za budowę ścian komórkowych. Optymalne zaopatrzenie rzepaku w okresie wiosennym w ten mikroelement ogranicza pękanie łodyg, które negatywnie wpływa na przenoszenie składników pokarmowych w roślinie. Dodatkowo pęknięcia na łodygach mogą być miejscem wnikania do roślin chorobotwórczych patogenów.
Bor korzystnie oddziałuje na tworzenie łuszczyn i nasion. Pierwiastek ten zwiększa również efektywność nawożenia roślin makroskładnikami (NPK i Mg) oraz reguluje gospodarkę wapniem.
Przy niedoborze boru dochodzi do ograniczenia rozwoju części podziemnych rzepaku, co objawia się występowaniem pustych przestrzeni w korzeniach roślin. Zjawisko to obserwowane jest na rzepaku w okresie późnej jesieni lub wczesnej wiosny.
