Ważnym elementem decydującym o prawidłowo wykonanej analizie gleby jest poprawne pobranie prób glebowych. Błędów popełnionych na tym etapie nie można naprawić w późniejszym terminie. Najpierw musimy wykonać szkic pól z zaznaczeniem zasięgu powierzchni uprawnych.
Analiza gleby
Prawidłowo przeprowadzona analiza gleby obejmuje określenie jej odczynu oraz zasobności w przyswajalne formy składników pokarmowych, takich jak fosfor, potas i magnez. W przypadku uprawy roślin o bardzo dużych potrzebach pokarmowych w stosunku do siarki, do których należy między innymi rzepak, kapusta, gorczyca, lucerna i koniczyna, wskazane jest wykonanie analizy zawartości siarki przyswajalnej w glebie. Z kolei w sytuacji gdy obawiamy się, że nasza gleba zawiera małe ilości mikroskładników (boru, miedzi, cynku, żelaza i manganu) wskazana jest również ocena ich zawartości.
Prawidłowe pobieranie prób glebowych
W celu prawidłowego pobrania prób glebowych należy wykonać szkic pól z zaznaczeniem zasięgu powierzchni uprawnych.
Próbki gleby powinny być pobrane z wierzchniej warstwy (0 – 20 cm) za pomocą specjalnej laski glebowej, a w przypadku jej braku przy użyciu łopaty. Próbki służące do wykonania próby średniej powinny być pobierane z miejsc o podobnym układzie warunków przyrodniczych (gatunek gleby i ukształtowanie terenu) oraz warunków agrotechnicznych – ten sam przedplon, nawożenie i uprawa.
Dopuszczalne jest pobranie jednej próbki średniej spod różnych upraw, jednak pod warunkiem, że mają one podobne wymagania nawozowe i uprawowe i należą do tego samego właściciela. Z jednorodnego pola wskazane jest pobranie co najmniej 20 prób indywidualnych. Maksymalna powierzchnia przypadająca na próbę ogólną w przypadku pól o wyrównanej kategorii gleby i zbliżonym ukształtowaniu terenu nie powinna przekraczać 4 ha.
Nie należy pobierać prób glebowych po nawożeniu mineralnym i organicznym oraz przy nadmiernej wilgotności gleby i w czasie suszy. Niewskazane jest pobieranie prób z brzegów pól, miejsc po rowach melioracyjnych, zagłębieniach i bruzdach, kopcach, stogach i kretowiskach oraz na silnych wzniesieniach terenu. Przy dużym zróżnicowaniu pola lub znacznym zróżnicowaniu wzrostu roślin należy pobierać indywidualne próby reprezentatywne dla tych obszarów.
