400 mln zł na wsparcie energetyki wiatrowej

Jak donosi Puls Biznesu, na wsparcie energetyki wiatrowej czeka kwota 400 mln złotych.O pieniądze mogą się starać operatorzy sieci elektroenergetycznych i deweloperzy farm wiatrowych, którzy budują przyłączenia do Krajowej Sieci Energetycznej na swój koszt – mówi Witold Retke z Narodowego Funduszu Ochrony Środowiska i Gospodarki Wodnej (NFOŚiGW).

Minimalna wartość projektu to 8 mln zł. Firma dostanie 200 tys. zł dotacji za każdy MW podłączony do sieci. Nie określono też minimalnej ani maksymalnej kwoty, jaką może dostać inwestor, ale każdy może liczyć na dofinansowanie 40 proc. kosztów podłączenia do sieci.
W poprzednim naborze dotowano tylko 20 proc. kosztów i ograniczona była liczba beneficjentów. – Obniżenie minimalnej wartości projektu z 50 mln zł do 8, a jednocześnie zwiększenie dofinansowania do 40 proc. daje szansę, że o dotację będzie się starało znacznie więcej podmiotów – ocenia Oliwia Mróz z Polskiego Stowarzyszenia Energetyki Wiatrowej.
NFOŚiGW pracuje teraz nad dokumentacją konkursową. Szczegóły, ustalane z Ministerstwem Środowiska, będą znane na przełomie września i października. Wtedy też zostanie ogłoszony nabór.

Dyrektywa o emisjach gazów cieplarnianych modyfikuje europejski system handlu emisjami (ETS – Emission Trading Scheme), wprowadzając pułap emisji dla całej Wspólnoty, zmniejszający się w tempie 1,74% rocznie, aby w 2020 r. osiągnąć redukcję emisji tych gazów o 20%.
Od 2013 r. dla obiektów energetycznych dyrektywa wprowadza obowiązek nabywania
uprawnień do emisji gazów cieplarnianych na aukcjach. Polska decyzją Rady Europejskiej z grudnia 2008 r. uzyskała derogacje zmniejszające zakres tego obowiązku dla obiektów
będących w eksploatacji lub budowie, pod warunkiem jednak, że będą w kraju prowadzone
inwestycje proekologiczne o kosztach nie mniejszych niż koszty oszczędności wynikające
z derogacji.
Prognozowany wzrost zużycia energii finalnej w horyzoncie prognozy w odniesieniu do
roku bazowego 2006 (tab. 1) wynosi około 29%, przy czym największy wzrost przewidywany jest w sektorze usług około 90% i w transporcie około 64%. W sektorze przemysłu ten wzrost wyniesie około 15%, w gospodarstwach domowych tylko o 4%, natomiast w rolnictwie nastąpi spadek o około 4,5%. Tendencje te są zgodne z cywilizacyjnymi zmianami struktury zużycia energii finalnej.

TABELA 1. Zapotrzebowanie na energię finalną w podziale na sektory gospodarki [Mtoe*].

Wyszczególnienie

2006

2010

2015

2020

2025

2030

Przemysł

21

18

19

21

23

24

Transport

14

16

17

19

21

23

Rolnictwo

4

5

5

5

5

4

Usługi

7

7

8

9

11

13

Gospodarstwa domowe

19

19

19

19

20

20

RAZEM

66

64

67

73

79

84

Przewiduje się wzrost finalnego zużycia energii elektrycznej o 55%, gazu o 29%, ciepła sieciowego o 50%, produktów naftowych o 27%, energii odnawialnej bezpośredniego zużycia o 60% (tab. 2).

TABELA 2. Zapotrzebowanie na energię finalną w podziale na nośniki [Mtoe*]

Wyszczególnienie

2006

2011

2016

2020

2025

2030

Węgiel zużywany bezpośrednio

12

11

10

10

10

11

Produkty naftowe

22

22

23

24

26

28

Gaz ziemny

10

10

10

11

12

13

Energia odnawialna zużywana bezpośrednio

4

5

5

6

6

7

Energia elektryczna

10

9

10

11

13

15

Ciepło sieciowe

7

7

8

9

10

11

Pozostałe paliwa, w tym odpady

1

1

1

1

1

1

RAZEM

66

64

67

73

79

84

* Tona oleju ekwiwalentnego (toe) – jest to energetyczny równoważnik jednej metrycznej tony ropy naftowej o wartości opałowej równej 10.000 kcal/kg. Używa się też jednostki pochodnej (megatona oleju ekwiwalentnego) Mtoe=1 000 000 toe

W prognozie rozwoju wytwarzania energii w odnawialnych źródłach energii (OZE) w podziale na nośniki (tab. 3) dominującymi są energetyka wiatrowa i źródła spalające biomasę stałą i biogaz.
Geotermia i panele słoneczne będą mieć wzrastające znaczenie w produkcji ciepła. Duży udział elektrowni wiatrowych w wytwarzaniu energii elektrycznej może powodować problemy w systemie elektroenergetycznym. Ich opanowanie będzie zależeć od zapewnienia stosownej rezerwy mocy w źródłach szczytowych lub rozwoju pojemności akumulacyjnych energii.
O ile istnieją techniczne możliwości zagregowania konwencjonalnych źródeł energii z odnawialnymi, o tyle w znacznej mierze ruch będzie po stronie legislacji. Od aktywności państwa, stymulującego te rodzaje energii będzie zależał ich rozwój.
Ograniczenia potencjału energii odnawialnej i stosunkowo wysokie koszty wytwarzania energii w OZE czynią nierealnym osiągnięciu 20% udziału energii odnawialnej w strukturze energii finalnej w 2030 r., co zakłada się w projekcie polityki energetycznej. Natomiast nie powinno być problemów w osiągnięciu udziału biopaliw w zużyciu benzyny i oleju napędowego w 2020 r. na poziomie 10% i utrzymanie tego poziomu do 2030 r.

TABELA 3. Prognoza rozwoju wytwarzania energii w OZE [ktoe]

Wyszczególnienie

2006

2010

2015

2020

2025

2030

Energia elektryczna

371

715

1516

2687

3256

3396

Biomasa stała

159

299

503

892

953

995

Biogaz

14

31

141

345

556

593

Wiatr

22

174

632

1178

1470

1530

Woda

176

211

240

271

277

277

Fotowoltaika

0

1

2

Ciepło

4313

4482

5046

6256

7049

7618

Biomasa stała

4250

4315

4596

5406

5871

6333

Biogaz

27

72

257

503

750

800

Geotermia

32

80

148

222

299

348

Słoneczna

4

14

47

125

129

137

Paliwa transportowe

97

549

884

1444

1633

1882

Bioetanol cukro-skrobiowy

61

151

248

425

443

490

Biodiesel z rzepaku

36

398

637

697

646

644

Bioetanol II generacji

210

240

250

Biodiesel II generacji

112

213

250

Biowodór

91

248

Ogółem energia finalna brutto z OZE

4780

5746

7447

10387

11938

12897

Ogółem energia finalna brutto z OZE

61815

61316

63979

69203

75480

80551

% udziału energii odnawialnej

7,7

9,4

11,6

15,0

15,8

16

Daniel Alankiewicz
Źródła: Puls Biznesu, WP, Materiały XXIII Konferencji z cyklu Zagadnienia surowców energetycznych i energii w gospodarce krajowej Zakopane, 11-14.10.2009.