O ekologicznej hodowli ślimaków

0
2745

Ekologiczna hodowla ślimaków to opłacalne zajęcie, jeśli tylko przestrzega się konkretnych norm i wymogów. Wszystkie one są określone w rozporządzeniach i przepisach unijnych. Poniżej przedstawiamy wymogi, które hodowca musi spełnić, prowadząc ekologiczną produkcję ślimaków.

Ślimak hodowlany ratuje od wyginięcia populację winniczka pozyskiwanego do tej pory w Polsce z natury. Dodatkowym plusem hodowli ślimaka jest to, że mając niewielki areał ziemi, można sporo zarobić. Hodowla ślimaka ma tę przewagę nad innymi znanymi w Polsce hodowlami (świnie, drób itp.), że zajmuje niewielką powierzchnię, nie wymaga dużych nakładów finansowych, a utrzymana w odpowiednich warunkach sanitarnych nie jest uciążliwa zapachowo oraz nie wiąże się z dużym wysiłkiem fizycznym.

Zasady chowu w gospodarstwie ekologicznym

Producenci zajmujący się chowem ślimaków podlegają restrykcyjnym wymaganiom zawartym w konkretnych rozporządzeniach i przepisach unijnych.

Przede wszystkim, w gospodarstwach zajmujących się ekologiczną hodowlą ślimaków, rozmnażane są ślimaki pochodzące z hodowli ekologicznych. Jednak, w przypadku, gdy stado tworzone jest po raz pierwszy, ślimaki pochodzące z hodowli nieekologicznej mogą zostać wprowadzone do gospodarstwa w celach rozpłodowych, jedynie wówczas, gdy dane gospodarstwo nie dysponuje wystarczającą liczbą ślimaków z hodowli ekologicznej. Ślimaki mogą być wprowadzone do gospodarstwa do 10-ego dnia życia.

W przypadku odnawiania stada, do gospodarstwa może być wprowadzone każdego roku do 20% sztuk, nie pochodzących z hodowli ekologicznej, licząc w odniesieniu do stada podstawowego. Jeśli ślimaki przeznaczone do reprodukcji, niepochodzące z hodowli ekologicznej są wprowadzane do gospodarstwa, to mogą zostać uznane za ekologiczne po przejściu określonego poniżej okresu konwersji.

Pomieszczenia inwentarskie i praktyki hodowlane

Hodowla ślimaków w ramach rolnictwa ekologicznego powinna być zgodna z wymaganiami danego gatunku, zapewniając swobodę poruszania się i komfort oraz w możliwie największym stopniu być podobna do naturalnych warunków życia. Zaleca się, by odbywała się ona na obszarach położonych na wolnym powietrzu, ewentualnie w szklarniach, zaś liczba zwierząt powinna być ograniczona. Hodowla ślimaków, poza okresami reprodukcji, hibernacji i inkubacji, odbywają się wyłącznie wewnątrz budynku jest zabroniona. Niemniej jednak, w przypadku niesprzyjających warunków klimatycznych, zagrażających zwierzętom, ślimaki mogą zostać tymczasowo przeniesione do budynku.

Maksymalna obsada w okresie reprodukcji to 30 szt. na jeden metr kwadratowy.

Maksymalna obsada w okresie tuczu to 300 szt. na jeden metr kwadratowy.

Pod nieobecność ślimaków i w trakcie przerwy sanitarnej budynku, dozwolone jest zastosowanie produktów do czyszczenia i dezynfekowania zgodnie z załącznikiem VII Rozporządzeniu Rady (WE) nr 889/2008 z dnia 5 września 2008 r. W okresie reprodukcji, czyszczenie jest wykonywane za pomocą wody pod ciśnieniem.

Zewnętrzne parki hodowlane/przestrzenie na wolnym powietrzu

Zewnętrzne parki hodowlane/przestrzenie na wolnym powietrzu powinny być położone na gruntach o statusie ekologicznym, stale pokrytych, aby jednocześnie zapewnić ślimakom pożywienie, cień i odpowiednią wilgotność. Wilgotność może być utrzymywana także poprzez spryskiwanie wodą parków hodowlanych/przestrzeni na wolnym powietrzu. Parki hodowlane/przestrzenie na wolnym powietrzu muszą być tak skonstruowane, aby izolowały poszczególne partie ślimaków. W tym celu, można zastosować siatki(wbite w ziemię), ogrodzenia lub wszelkie inne produkty naturalne.

Obowiązkowe jest wprowadzenie przerwy sanitarnej pomiędzy dwoma grupami ślimaków, pozwalające na odnowienie roślinności chyba, że wdrożony rozdział zapewnia obszary, które są pokryte roślinnością . W takim przypadku należy udokumentować produkcję partii ślimaków na poszczególnych obszarach parków hodowlanych/przestrzeni na wolnym powietrzu. Schronienia dla poruszających się ślimaków są skonstruowane z materiałów nieprzetworzonych i naturalnych.

Pasze i żywienie zwierząt

Ślimaki powinny być karmione pokarmem pochodzącym z gospodarstwa lub produktami pochodzącymi z innych gospodarstw ekologicznych, zwłaszcza tych pochodzących z tego samego regionu.

Wprowadzenie do dawki żywieniowej pasz pochodzących z produkcji w okresie konwersji jest dozwolone na warunkach przewidzianych w art. 21 Rozporządzeniu Rady (WE) nr 889/2008 z dnia 5 września 2008r. dopuszczone jest stosowanie materiałów paszowych zgodnych z zał. V do Rozporządzeniu Rady (WE) nr 889/2008 z dnia 5 września 2008r. oraz dodatków paszowych stosowanych w żywieniu zwierząt zgodnie z zał. VI do Rozporządzeniu Rady (WE) nr 889/2008 z dnia 5 września 2008 r.

Żywienie ślimaków powinno opierać się głównie na wypasaniu na trawie w parkach hodowlanych/przestrzeniach na wolnym powietrzu oraz na mieszankach zbóż, roślin oleistych, białkowych, podawanych w formie mączki, granulatu lub maceratów. Niniejsze pokarmy powinny być umieszczone na powierzchniach umożliwiających kontrole ich stanu lub ich ewentualne usunięcie w przypadku nieskonsumowania ich przez ślimaki lub pojawienia się pleśni.

Profilaktyka i opieka weterynaryjna

Zapobieganie chorobom opiera się na doborze gatunków, praktykach zarządzania hodowlą, wysokiej jakości pokarmów dla zwierząt oraz doświadczeniu, przy czym liczy się również adekwatna gęstość obsady w hodowli oraz odpowiednie dostosowanie pomieszczeń w celu zapewnienia prawidłowych warunków higienicznych. W zakresie profilaktyki i opieki weterynaryjnej zastosowanie mają przepisy art. 24 Rozporządzeniu Rady (WE) nr 889/2008 z dnia 5 września 2008 r.

Identyfikacja zwierząt

Identyfikacja ślimaków odbywa się na podstawie oznakowania partii. Identyfikacja pochodzenia ma miejsce przy rozporządzeniu hodowli danej partii. W uzupełnieniu do informacji jakie należy zawrzeć w ewidencji zwierząt gospodarskich zgodnej z art. 76 Rozporządzeniu Rady (WE) nr 889/2008 z dnia 5 września 2008 r. z daną partią ślimaków związane są następujące informacje:

  • oznaczenie parku hodowlanego/przestrzeni na wolnym powietrzu stanowiącej schronienie dla partii:
  • data umieszczenia w parku hodowlanym
  • data lub daty zbioru ślimaków.

Polska jakość – najwyższa jakość

Produkty ekologiczne muszą posiadać certyfikaty, które stanowią poświadczenie ich ekologicznego pochodzenia i przetwarzania. Certyfikaty są wydawane zgodnie z obowiązującym prawem raz na rok, po uprzedniej kontroli gospodarstwa lub przetwórni przez jednostkę certyfikującą i są ważne na terenie Unii Europejskiej.

I tak, farma Bio Partners SG prowadzona przez Prezes firmy P.P.H.U Eko Snails Garden – Mariola Piłat Skalmowska, otrzymała na kolejny rok certyfikat ekologicznej hodowli ślimaków śródziemnomorskich. Certyfikaty wydawane są tylko na rok. Za każdym razem trzeba przejść restrykcyjny proces kontrolny, aby uzyskać ponowne zaświadczenie.

Na program certyfikacji składają się standardy, kontrole i certyfikacja. Certyfikowane gospodarstwa, przetwórnie i hurtownie mogą wprowadzać do obrotu produkty oznakowane jako wytworzone metodami ekologicznymi. Certyfikat niezależnej jednostki certyfikującej stanowi dla rolnika, wytwórcy lub handlowca poświadczenie działalności ekologicznej, a dla konsumenta gwarancję wiarygodności.

Firma EKO SNAILS GARDEN to największa rodzinna firma zajmującą się produkcją kawioru białego i przetwórstwem ślimaków jadalnych ŚRÓDZIEMNOMORSKICH (mięsnych – hodowlanych) na skalę Polski, a nawet Europy. To również producent polskich kremów kosmetycznych na bazie czystego śluzu ślimaka oraz największy w Polsce dystrybutor naturalnych pasz dla ślimaków i lider w produkcji świeżych ślimaków śródziemnomorskich. Snails Garden to jedyny w Polsce producent ślimaków mięsnych ekologicznych, potwierdzonych EUROPEJSKIM certyfikatem PL-EKO-09/2383/15.

źródło: Snails Garden